Een beetje naar links, alsjeblieft?
Adèle, je bent rusteloos.
Ik maak me teveel zorgen, dat weet je.
Waarover?
De toekomst.
Mijn zuster Luise... We hielden echt van elkaar.
Maar de waarheid is dat we altijd met elkaar wedijverden.
Als 't leven 'n hardloopwedstrijd is, heeft ze me verslagen.
Maar als het een bokswedstrijd is, sta ik tenminste nog overeind.
Hoe dan ook, we hebben samen veel doorstaan en ik zal je missen.
Tot ziens, lieve zuster.
Barbara, bedankt voor je komst. Dat betekent veel voor me.
Onze families kennen elkaar al zo lang.
Hoe is 't met je zoon, de advocaat? - Die heeft het zwaar, vrees ik.
Na z'n studie kwam hij bij 'n sjieke firma, maar toen begon hij voor zichzelf.
En vervolgens? - Alles ging mis.
Voeg daar zeven jaar studieschuld aan toe, dus gaat 't niet echt goed.
Dat spijt me.
Heb je een advocaat nodig?
't Gaat om enkele brieven die ik in mijn zusters spullen vond.
Ik zoek iemand die ik kan vertrouwen. - Ik laat hem je bellen.
Ik voel echt...
...dat een bedrijf zoals dit, meneer... dat ik...
...ik zou heel graag...
Dit is geen goed moment, mam. Ik bel je later.
Randy Schönberg voor Bergen, Brown & Sherman.
Ik zou graag alle kansen hier willen benutten.
En voor zo'n indrukwekkend bedrijf als dit, doe ik elke dag mijn uiterste best.
Bent u familie van de componist Schönberg?
Arnold was mijn grootvader. Maar hij overleed voor mijn geboorte.
Zijn muziek vereist 'n zekere toewijding. Maar de voldoening is des te groter.
Waar ik me het meest op verheug... - Rechter Schönberg is uw vader?
Gepensioneerd. Inderdaad. - 'n Prachtige stamboom, Mr. Schönberg.
Ja, meneer.
Wat gebeurde er in Pasadena?
Ik nam 'n risico. Ik begon mijn eigen bedrijf en dat mislukte.
Werken voor jezelf is niet zaligmakend.
En nu bent u klaar om met anderen te werken.
Laten we 't maar eens proberen, Mr. Schönberg.
Bedankt, mam.
Ik verwachtte je om zes uur. Het is tien over.
Sorry, Mrs. Altmann. Er stond een file op Wilshire.
Je ziet er moe en gestrest uit, maar je ziet er niet slecht uit...
...je was altijd zo mager. - Dank u.
Wat weet jij van kunstrestitutie? - Helemaal niets.
Het is nooit te laat om te leren.
Kom binnen en neem wat strudel. Speciaal voor jou gemaakt.
Mijn zus is 't kleine, mooie meisje links, Luise, en die sombere naast haar ben ik.
Mijn ouders, Therese en Gustav.
Mijn oom Ferdinand, die eigenaar was van een suikerfabriek...
...en zijn vrouw, tante Adèle, die zo jong stierf.
Kom naast me zitten, Maria.
Adèle had geen kinderen, dus leefden we allemaal samen als één familie.
Ik had eigenlijk twéé paar ouders.
Probeer te glimlachen, Maria...
...het is goed om één keer per jaar je gezichtsspieren te oefenen.
De Bloch-Bauers...
Ik vond deze brieven tussen de spullen van mijn zuster.
Ik heb ze op de achterkant voor je vertaald.
1948?
Van onze familie advocaat in Wenen, Johann Rinesch.
Het gaat allemaal over onze schilderijen die gestolen zijn door de Nazi's.
Ik las in de NY Times dat de zaken veranderen in Oostenrijk.
Hoezo?
Ze herzien de wetten op het gebied van kunstrestitutie. En heropenen oude zaken.
Mijn zuster trekt eindelijk bij me in.
't Enige probleem is dat ze dat doet nu ze dood is.
Nu krijgen jullie tenminste geen ruzie.
Kamergenoten krijgen altijd ruzie over de afwas en zo...
Daar zult u geen last van hebben, van de afwas...
...omdat ze dood is, dus...
Het spijt me. Ik maakte een grapje...
Aha, daar is ze.
Mijn tante Adèle.
Mijn oom gaf Gustav Klimt de opdracht om haar te schilderen.
Wat een schilderij... - Het is schitterend.
De Nazi's haalden 'm van de muur in ons huis...
...en sindsdien hangt ze in de Belvedere Galerie in Wenen.
En nu wilt u weer herenigd worden.
Zou dat niet heerlijk zijn?
Dat zou u een rijke vrouw maken. - Denk je dat het daarom gaat?
Ik moet doen wat ik kan om deze herinneringen levend te houden.
Want mensen vergeten die dingen, weet je...
...vooral jonge mensen.
En dan is er natuurlijk nog gerechtigheid.
Ik heb je vanavond dood verveeld. Wel 4 keer keek je op je horloge.
Dit was een test en we hebben beiden gefaald.
Sorry dat ik je tijd heb verspild.
Ik heb 'n nieuwe baan, 'n pasgeboren baby, en 'n vrouw die ik gelukkig wil maken.
Dus waarom zou je geïnteresseerd zijn in oude geschiedenis?
Tot ziens, lieverd.
'Struwwelpeter?
'Struwwelpeter', het boek dat u in uw hand had.
Mijn oma las dat aan mij voor. Angstaanjagend.
Over die jongen die werd weggesleurd door de wind.
Middenin 'n vreselijk avontuur. Dat beangstigde mij ook.
Waarom bekijk je dit niet eens, en zeg me of ik 'n zaak heb? Meer vraag ik niet.
'11 april, 1948.'
'Geachte Luise Bloch-Bauer.' Dat is haar zuster.
'De regering blijft eigenaar van 't portret van uw tante...
...en van de 4 andere Klimts die testamentair werden nagelaten...
...een feit dat zij als onbetwistbaar beschouwen.
Het testament zelf...
...heb ik niet gezien...
...ondanks mijn aanhoudende pogingen. Hoogachtend, Johann Rinesch.'
Haar advocaat zag 't testament niet? - Niemand heeft 't testament gezien.
Randy! - Hallo, Mrs. Altmann.
We moeten deze even hier kopiëren, oké?
Iedereen hier ziet eruit alsof ze 'n zenuwinzinking hebben.
Dat is ook zo. Ik was wakker tot 3 uur vannacht. Ik deed research voor u.
Ik ben onder de indruk.
Zoek iemand in Wenen. Voor 't eerst in 50 jaar gaan de archieven open...
...dus eerst moet u Adèles testament vinden.
En dan?
'n Ministeriële commissie bekijkt elke zaak, dan volgt er 'n verzoek...
...zodat uw claim uiterlijk eind volgende maand wordt bekeken.
Volgende maand? - Klopt. 't Formulier is al verstuurd.
Rustig. Leg me alles maar uit tijdens de lunch.
Mrs. Altmann, ik kan niet gaan lunchen. - Ik weet 'n tentje met prima rijstpudding.
Dit zijn de namen van de drie beste restitutie advocaten in Amerika.
Dat kost geld, maar zonder hen wordt 't niets.
Ik heb alleen mijn winkel, mijn bungalow en wat spaargeld voor 'n nieuwe vaatwasser.
Ik heb geen geld voor dure advocaten.
Ik moet nu echt gaan...
Kun jij me niet gewoon helpen, als een soort hobby die je erbij doet?
Dat gaat hier niet op, Maria. Dit is 'n fulltime baan, geen hobby.
Je bent een beetje lomp en totaal ongeïnteresseerd in het verleden.
En jij hebt 'n enorm talent om mij goed te doen laten voelen.
Maar jij hebt de connectie.
Welke connectie? - Familie, Randy.
Jouw grootouders kwamen hier vanuit Oostenrijk...
...wij delen dezelfde geschiedenis.
Hoe kun je iets zien door zo'n bril?
Smerig.
Zo zie je het beter.
Geschatte waarde van Klimts 'Woman In Gold'...
...meer dan 100 miljoen dollar.
Ik zie dit als 'n mogelijke investering voor het bedrijf.
Denk je dat zo'n populair schilderij Oostenrijk ooit zal verlaten?
Het is 'n vergissing om er geen blik op te werpen.
Eén week, maximaal. - Dank u.
Ik wil dat je de derde weer terug bent. - Absoluut, meneer. Bedankt.
Nog aan het werk?
Ik sluit pas als ik dood ga.
Groot nieuws. Ik heb groen licht.
Ik ga erheen, probeer 't testament te vinden en dan zien we weer verder.
Randy, dat is geweldig! Maar wat ben jij ineens enthousiast.
Inderdaad, en ik heb nog een idee. Mijn moeder stuurde me dit.
Er komt 'n conferentie over kunstrestitutie. Ze zoeken sprekers...
...jij zou erbij moeten zijn. - Hoe bedoel je?
'Elegante afstammeling van bekende Weense familie'. De pers zal 't vreten.
Het zal ook flink wat druk op de ketel zetten.
Ik vind je enthousiasme erg leuk, maar ik ben de jongste niet meer.
We moeten opschieten, maar in je voortvarendheid schuilt één misverstand.
En dat is? - Ik ga niet terug naar Wenen.
Nu niet, nooit niet. - Dat begrijp ik niet.
Ze vernietigden mijn familie, ze vermoordden mijn vrienden...
...en dwongen me alle mensen en plekken waar ik van hield te verlaten.
Dat was meer dan 'n halve eeuw geleden. - Vind je dat lang geleden?
't Zou maar voor enkele dagen zijn. Erin en eruit.
Je luistert niet. Ik sterf liever dan dat ik terugga...
...nog niet voor alle schilderijen ter wereld.
Een week geleden zag je de zaak niet zitten, en nu ineens dit. Hoe komt dat?
Tegen beter weten in, denk ik dat ik je wel mag.
Voor hoe lang?
Vier, vijf dagen, hoogstens 'n week. Hangt af van de ontvangst.
Wat is je plan?
Dora, ik emigreer niet naar Congo. Ik ga 'n paar dagen naar Oostenrijk.
Met de zegen van het bedrijf. Wat denk jij?
Dat betekent vast 'ja'.
Ik zie je wel, Maria. Kom hier.
Waarom help je je tante niet even?
Help me met mijn halsketting.
Daar zijn jouw kleine vingers perfect geschikt voor.
Ooit zul je minder timide moeten zijn. Dat zal het leven van je eisen.
Je enige vijand is angst.
Het is laat, maar als ik tot morgen wacht, verander ik wellicht van mening.
Ik heb besloten de geesten te trotseren.
Ze is gecompliceerd.
OPEN
GESLOTEN
De winkel is gesloten tot 4 april
Je moeder belde vanochtend weer. Ze wil dat je het Holocaust Memorial bezoekt.
Dat heeft ze al zeven keer gezegd. - Ter ere van je overgrootouders.
Siegmund en Malvina.
Ze had zulke prachtige ogen, zo groot als die van een uil.
Dat is wel 'n heel grote koffer. Weet je zeker dat je genoeg meeneemt?
Als ik dan terugga, doe ik 't ook in stijl.
Pam, kun je iets harder rijden? Zo missen we ons vliegtuig nog.
We komen sowieso 4 uur te vroeg aan. - Ik wil taxfree parfum en cognac kopen.
Ga naar de linkerbaan, Pam. Alsjeblieft?
Met alle genoegen, Mrs. Altmann.
Dames en heren, we gaan zo landen in Wenen.
Gelieve uw veiligheidsgordel vast te maken.
Nooit gedacht dat ik terug zou komen.
Ik ontmoet morgen iemand van 't ministerie. Volgens mij is ie chef Lege Dozen.
Laten we blij zijn dat iemand ons wil spreken.
Je hoeft niet mee, als je niet wilt. - We zijn er net en je wilt me al kwijt?
Dat zei ik niet. Maar je hoeft niet per se mee.
Ik wil trouwens naar het Belvedere om mijn tante op te zoeken...
...de ansichtkaart doet haar geen recht.
U bent in Wenen geboren, Mrs. Altmann? - Inderdaad, ja. Hier vlak om de hoek.
Spreekt u nog Duits?
Ja, maar ik koos voor 't Engels.
Ik wens u een prettig verblijf toe. - Ik zal het proberen.
Daar is het.
De woning op de 1ste verdieping, dat is ons huis.
Dit huis heeft zoveel meegemaakt, Randy.
Grote kunstenaars, musici en auteurs zijn hier aanwezig geweest.
Inclusief jouw grootvader, uiteraard. En Dr. Freud in hoogsteigen persoon.
Op mijn huwelijksfeest was half Wenen hier.
Mrs. Altmann?
Ik herkende uw naam op de sprekerslijst van de restitutieconferentie.
En u bent? - Hubertus Czernin. Onderzoeksjournalist.
Welkom in Wenen. - Dank u.
Mag ik u iets te drinken aanbieden?
Ik ben de hoofdredacteur.
Mijn kleine, Oostenrijkse baby. Houdt me gezond.
Toen ik een artikel schreef over President Waldheims nazi verleden...
...spoog een man in de supermarkt me in m'n gezicht. En noemde me 'n verrader.
Ik zei 'm dat ik een ware Oostenrijker was.
En vanwaar uw interesse in een stel toeristen uit Californië?
Ik dacht dat u 'n vriend kon gebruiken. - Waarom?
Deze hele restitutie onderneming begon als PR stunt.
Oostenrijk wilde haar imago verbeteren, maar 't bleek een ware Doos van Pandora.
Ze willen hun schatten niet weggeven.
En dus gaan ze zoveel mogelijk obstakels opwerpen...
...en wellicht kan ik jullie helpen om ze te omzeilen.
Maar wat is jouw persoonlijke motief?
Hou 't maar op een heel bijzonder patriottisme.
En sorry, maar nu ga ik nog een rondje bestellen.
Prima idee.
Toen onze dochter Maria zei dat ze ging trouwen met een operazanger...
...besloten we dat hij Mozart zou zingen op de bruiloft.
Laten we 't helemaal op z'n Oostenrijks doen, zei ik.
Dit zijn turbulente tijden.
Laten we hopen dat deze memorabele avond...
...een voorbode zal zijn van gelukkiger dagen.
Ik voel me bedroefd dat je tante Adèle er vandaag niet is. Ze was trots geweest.
Ik ben ook bedroefd.
Gelukkig hoeft ze niet mee te maken wat er met haar geliefde land gebeurt.
Ik wil...
...dat je dit aanneemt, Maria.
Haar favoriet.
Jij bent koppig en nieuwsgierig.
Een deel van Adèles geest leeft voort in jou.
Ik zal het altijd koesteren.
Daar ben je, zusje. Kom, het is tijd om de taart aan te snijden.
De hele wereld zoekt je.
Snel, ik heb honger. - Je moet me helpen snijden, Luise.
Die Maria van jou steelt ieders hart.
De Kanselier heeft zich gewonnen gegeven.
Hitler deed wat loze beloften over Oostenrijke onafhankelijkheid.
Maar ik wed dat tegen 't eind van de maand de nazi's hier marcheren.
Dat staan de Oostenrijkers niet toe.
Ik vertrek zondag naar Zürich met Luise.
Volgende week moeten jullie je bij ons aansluiten.
Er is veel te doen en we hebben tijd nodig.
Je bent een dromer, zoals altijd.
Het restitutiecomité heeft besloten dat uw zaak grond voor vervolg heeft.
De jonge Mr. Schönberg en ik komen van ver...
...dus zouden we 't waarderen dat we het comité kunnen spreken voor 't eindoordeel.
Het comité overlegt niet met externe partijen.
Zijn wij een externe partij? - De schilderijen waren familiebezit.
Vertrouw erop dat alle procedures worden nageleefd.
En nu, met alle respect, moet ik naar een receptie toe.
Ik hoop dat u zich vermaakt in onze stad...
...het was een genoegen u te leren kennen.
Gaat het?
Ik weet niet of ik de kracht heb om deze mensen te trotseren, en dat al na één dag.
Laten we gaan.
We krijgen absoluut geen kopie van Adèles testament voor ons vertrek.
Het Rijksarchief was niet erg behulpzaam.
Gelukkig heb ik iemand die men een 'mol' noemt in het Belvedere.
Iemand die de boel kan versnellen.
Maandag is 't dicht, maar jullie worden verwacht. Hopelijk kun je tegen stof.
Zei ik niet dat ie nuttig zou zijn?
Sommige Oostenrijkers zijn jullie vrienden, ongeacht hun motieven.
Ga zo door.
Amalie Zuckerkandl. Ook door Klimt geschilderd.
Ze was 'n vriendin van onze familie. Ze stierf in 'n concentratiekamp.
Belzec, ja.
Mrs. Altmann, uw tante hangt om de hoek. Klaar voor de reünie?
Goed of fout, ze hoort bij de Oostenrijkse identiteit, een nationaal icoon.
Adèle is onderdeel van onze psyche.
Tante Adèle...
Vind je het mooi?
Waarom is 't allemaal goud?
Negeer 't goud. Dat is Klimt.
Kijk naar m'n gezicht. Lijkt 't op me?
Ja, maar u ziet er niet gelukkig uit.
Ik vraag me af hoe het zal zijn om een vrouw te zijn als jij volwassen bent.
Of jij jezelf moet vermaken met trivialiteiten.
Portret van Adèle, geschilderd door Klimt.
Eén van onze beroemdste schilderijen. 'n Voorbeeld van Oostenrijks erfgoed.
Laten we snel naar huis gaan.
De regering heeft bevolen dat Oostenrijkse staatsburgers het land niet mogen verlaten...
...zonder geldig uitreisverbod.
Deze nieuwe regels gaan per direct in.
Mijn broer had gelijk. We hadden moeten gaan.
Kijk.
Mrs. Klein. De vrouw van de dokter. - Wat doen ze met haar?
Ze dwingen haar de stoep te schrobben.
En Mr. Rosenblatt moest 'Jood' op z'n etalage schrijven.
Waarom doen ze dat? - Wat denk je, Therese?
Haal mijn cello eens, Maria. - Waarvoor, vader?
Het is bijna vijf uur. Waarom zou deze zaterdag anders dan anders zijn?
Omdat het zo is.
Ik sta niet toe dat ze ons 'n haar krenken.
Vader? - De cello, Maria!
Toe maar.
Het paspoortkantoor sluit om 14.00 uur tot nader order.
Afgewezen. Volgende!
De broer van mijn man is in Engeland en mijn zuster in Zwitserland.
We hebben in beide landen 'n onderkomen.
We zijn maar met z'n vieren. Maar we willen zo snel mogelijk weg uit Oostenrijk.
Net als alle Joden.
Wat maakt jou zo speciaal?
Afgewezen. Volgende!
Je zaak is gesloten. Schilderen.
Vooruit!
Joodse varkens! Net goed voor jullie.
Niet kijken.
Godzijdank. We waren zo bezorgd.
Doe de deur open!
Ze zijn er.
Natuurlijk zijn ze er.
Fritz, doe de deur open.
Ja, meneer.
Ferdinand Bloch-Bauer?
Mijn broer is voor zaken in Zwitserland. - Noemen ze dat zo?
Uw broers suikerfabriek heeft een belastingschuld van één miljoen Reichsmark.
Zijn tegoeden zijn bevroren tot hij betaalt. Deze officier blijft bij u.
Vanaf nu staat u onder huisarrest. - Mijn oom is een keurige burger.
Uw familie waardeert de macht van kunst.
Holbein.
Indrukwekkend.
Een zilveren bokaal met kostbare stenen.
Een diamanten halsketting.
Twee zilveren kandelaars.
Een cello.
Stradivarius?
Natuurlijk, alleen 't beste.
Alstublieft. Dat is zijn leven.
Ik had 't dossier alleen kunnen zoeken. - Ik had de lol niet willen missen.
Dit is net een James Bond film, en jij bent Sean Connery.
Ik ben Anna. Het is een eer u te ontmoeten.
Bedankt dat je dit voor ons doet. Dus je kent Hubertus?
Alles in het museumarchief tot 1972 wordt in hetzelfde vertrek bewaard.
U hebt een drukke dag voor de boeg.
Rol je mouwen maar op, Randy.
Gefeliciteerd. Een ware schatkist aan informatie.
We hebben 't dossier vannacht doorgenomen. - Mooi dat jullie het goed kunnen vinden.
Nu kunnen we ons een echt beeld vormen van de ware gebeurtenissen.
Maria, jij bent onze link met 't verleden. - Inmiddels wel aan 'n zijden draadje.
Vertel ons wat je weet.
Adèle stierf in 1925.
Hersenvliesontsteking. 43 jaar, mijn oom Ferdinand was er kapot van.
En dan het testament, opgemaakt in 1923, twee jaar voor haar dood.
Haar handtekening... mijn God.
Ik zal het vertalen, zo accuraat als ik maar kan.
'Hierbij verzoek ik mijn echtgenoot om mijn portret en de andere Klimt werken...
...na zijn dood te doneren aan de Belvedere Galerie te Wenen.'
Ze liet ze dus toch na aan de Galerie. Zijn we dan toch voor niks gekomen?
Stapje voor stapje, Maria.
Feitelijk wenst ze dat de schilderijen naar het Belvedere gaan...
...maar onder specifieke voorwaarden.
Een en ander moest plaatsvinden na Ferdinands dood.
Laten we het verhaal chronologisch vertellen.
Heb je enig idee wat er met het familiebezit gebeurde na jouw vertrek?
Geen flauw idee. Ik heb nooit meer achterom gekeken.
Misschien is dit dan het goede moment.
Nadat je uit Oostenrijk ontsnapte, werd jouw huis volkomen leeggeroofd.
Jullie familiebezit kwam in handen van de criminelen van de Nazi elite.
Ook onze persoonlijke bezittingen?
Eén van je ooms favoriete schilderijen, Graaf Esterhazy door Waldmüller...
Dat hing in de huiskamer. Ik heb 't nooit mooi gevonden.
...kwam uiteindelijk terecht in de Berghof...
...Hitlers privé residentie in de Beierse Alpen.
Of dat de halsketting van je tante, dat ze draagt op Klimts portret...
...later gedragen werd door Emmy Goering, Hermann Goerings vrouw?
Ik wil dit niet horen.
De Nazi's zelf waren niet zo dol op Klimt. Dat was iets té ontaard voor hen.
De werken trokken de aandacht van iemand met 'n scherp oog voor kunst...
...Bruno Grimshitz.
De schilderijen verdwenen uit je ouderlijk huis en doken op in het Belvedere.
Sommige feiten werden aangepast, zoals je tantes naam en Joodse afkomst.
Kort na de oorlog werd ze simpelweg bekend als:
De Gouden Dame.
Dus haar identiteit werd ook gestolen.
Het bestelen en vernietigen van je familie was niet genoeg.
Jullie moesten uit de geschiedenis worden gewist.
De schilderijen gingen naar het Belvedere. - In 1941, ja.
Je oom overleed... - Tegen 't einde van de oorlog, in 1945.
Dus in tegenstelling tot het verzoek van Adèle...
...hingen de schilderijen al in het Belvedere ver voor zijn dood.
En stelde hij niet 'n eigen testament op? - Inderdaad.
Waarbij hij alles wat hij nog bezat aan jou en je zus naliet, zijn enige erfgenamen.
Eén van de laatste dingen die hij deed, enkele dagen voor zijn dood.
Voeren ze niet aan dat Adèle alles naliet aan de Galerie? Dan hebben we geen zaak.
Waarom laat je Maria onze troefkaart niet zien?
Wat is dit?
Een verklaring dat Ferdinand voor de schilderijen heeft betaald.
Hij was de rechtmatige eigenaar, en niet Adèle.
Dus zij kon de schilderijen niet weggeven.
Het testament is ongeldig? - Feitelijk is 't geen testament.
Het is niet bindend, het is meer een wens.
Dit moet allemaal naar Rudolf Wran, hoofd van het restitutiecomité.
En dan nemen we je tante mee naar huis.
Randy, wacht even en luister.
Zij is de Mona Lisa van Oostenrijk. Denk je dat ze haar zomaar laten gaan?
We hebben al 4 berichten achtergelaten.
Mr. Wran heeft het erg druk.
Maar het is essentieel dat we 'm spreken.
We moeten 'm per se hedenmorgen spreken. - Randy, is dat hem?
U kunt beter 'n bericht achterlaten! - Mr. Wran?
Rudolf Wran? Ik ben Randy Schönberg en dit is mijn cliënte, Mrs. Altmann.
Hoe maakt u het? - Excuses dat ik nog niet reageerde.
Geen excuses. U bent een drukbezet en belangrijk man.
Er is veel nieuwe informatie dat het restitutiecomité dient te weten...
...betreffende de Bloch-Bauer zaak. - Is dat zo?
Alles staat hierin. In de kantlijnen heb ik wat notities gemaakt.
U hebt niet stilgezeten in Wenen. - We zijn hier niet om gebak te eten.
Mr. Schönberg, u bent de kleinzoon van de componist?
Weet u wel wat voor een fan ik ben van zijn werk?
U hebt een verfijnde smaak, Mr. Wran.
Het geniale van het 12-tonige systeem mag niet worden onderschat.
Dank u voor uw arbeid, maar wij beschikken al over alle informatie.
Ik moet weer aan het werk.
Ongelofelijk dat Hitler hier ooit wilde studeren.
Hadden ze 'm maar aangenomen.
Ze zijn er allemaal.
De vrouw die binnenkomt, is Elizabeth Gehrer, Minister van Cultuur...
...en jullie nieuwe vriend, Rudolf Wran.
Wat een opkomst; ze maken er een mooie show van.
Welkom bij de Restitutie Conferentie.
Dit is een eerste stap jegens hen...
...die moesten ervaren dat hun kunst werd gestolen.
Dat berglandschap hing in onze huiskamer.
Het was 't eerste wat je zag als je de deur opende.
Ik zal de dag nooit vergeten dat ze binnen stormden en onze schilderijen meenamen.
Onze werkster doorzocht mijn moeders garderobe en pakte haar kleren...
...en ze zei: 'De politie hoef je niet te bellen, want die komt sowieso wel.'
En dat was ook zo. Er kwamen uniformen langs...
...en ze roofden alles leeg.
Als men dit portret ziet...
...ziet men 'n meesterwerk van één van Oostenrijks grootste kunstenaars.
Maar ik zie een afbeelding van mijn tante...
...een vrouw die me vertelde over het leven terwijl ik 'r haar borstelde.
Restitutie, dat is een interessant woord...
...ik heb het opgezocht in 't woordenboek.
'De terugkeer van iets naar de originele staat.'
Dat zette me aan het denken. Ik zou graag terugkeren naar m'n originele staat.
Als een gelukkige vrouw in deze prachtstad.
Zoals zo velen van mijn generatie die moesten vluchten...
...zal ik hen nimmer vergeven dat ik hier niet kon wonen.
Tenminste zouden we herenigd moeten worden met wat ons rechtmatig toekomt.
Dank u.
Mrs. Altmann? Dr. Bernhard Köhler.
Ik werk in de Belvedere Galerie. - En hoe kan ik u helpen?
Als het comité u gelijk geeft, neem dan de 3 landschappen...
...maar alstublieft niet de portretten.
U bent gehecht aan ze geraakt. - Oostenrijk zonder hen is onvoorstelbaar.
Voor mij niet.
Als het verleden is rechtgezet, sta ik open voor een regeling met u.
Maria, mag ik je even spreken?
Mijn advocaat schijnt nerveus te worden. - Bel me maar, dan kunnen we verder praten.
We moeten onze woorden zorgvuldig wegen. - Je bedoelt dat ik dat vooral moet doen?
Je noemde me 'mijn advocaat'. Wij geven ook advies.
Als erom gevraagd wordt. Ik wil nu graag alleen terug wandelen naar het hotel.
Mrs. Altmann? Indrukwekkende speech.
Maar waarom laat u het verleden niet rusten?
Jullie soort geeft nooit op, hè? Niet alles draait om de Holocaust.
Mijn broer heeft de laatste 2 tickets naar Keulen gekocht.
En dan wat?
Vanuit Keulen gaan we naar de grens. Daar zit een contact.
Hij krijgt geld om ons over de grens te brengen.
Hoe laat gaat de vlucht naar Keulen?
20.00 uur vanavond.
Ik kan mijn ouders niet achterlaten.
Het is onze laatste kans, Maria.
Iemand moet ons naar 't vliegveld rijden.
Een vriend van mijn vader staat nog bij 'm in het krijt.
Hij verliest ons geen moment uit het oog.
Ik heb een idee.
Maar eerst wil ik afscheid van hen nemen.
Papa?
Mama?
Tijd om afscheid te nemen, hè?
U weet net zo goed als ik dat u mijn vader geen doktersbezoek toestaat.
Alleen maar omdat hij Jood is.
Laat ons dan tenminste naar de apotheek gaan.
Waarom gaan jullie allebei?
Als u zo bezorgd bent dat we vluchten, kom dan mee.
Goed.
Ik breng jullie erheen.
Maar we gaan meteen weer terug.
Jammer. Ik had gehoopt dat we samen naar de bioscoop konden gaan.
Ik geef jullie één minuut. - Eén minuut is genoeg.
Goedenavond. Wat kan ik voor u doen?
Mijn vader heeft hoge koorts en we zoeken iets wat de koorts tempert.
Momentje.
Dit zal wel helpen.
Sleutels!
Wat doen jullie daar?
Ik val bijna flauw... doe alstublieft de deur open.
Hoort die rokende soldaat bij jullie? - Nee!
Doe alstublieft de deur open! Snel!
Natuurlijk... jullie zijn Joden.
Ze proberen te vluchten!
Snel!
Halt!
Openmaken!
Daar is de uitgang.
Is dit de weg naar het Raadhuis? - Ja!
Ga maar vast! Ik vind je wel!
Daar! Ze gingen die kant op.
De auto!
Grijp ze!
Dank u.
Voor uw familie doe ik alles. Veel geluk.
Tickets, alstublieft?
U reist naar Keulen? - Inderdaad, ja.
Geen bagage?
Het ging allemaal heel onverwacht. We blijven maar één nachtje.
Mijn man moet invallen bij de Keulse Opera. Hun bariton is ziek.
Von Karajan dirigeert. Het is reuze spannend.
Veel geluk. - Dank u wel.
Volgende!
Dit is een mededellng voor passagiers van Vlucht 12 naar Keulen.
Door onvoorziene omstandigheden ondervinden we enige vertraging.
Wij verontschuldigen ons voor het ongemak.
Dames en heren, we kunnen zo aan boord gaan...
...houd uw tickets bij de hand.
Attentie!
Er zijn enkele passagiers die vanavond niet meevliegen!
Stefan Neumann en Karl Neumann!
Meld u zich!
Volg ons.
Dames en heren!
En dit is Minister Gehrer. - Hoe maakt u het?
Dr. Dreimann is onze eerste advocaat bij deze gecompliceerde zaak.
Gaat u zitten.
Sommige zaken zijn gecompliceerder dan andere, maar...
...na veelvuldig overleg, moeten we u helaas mededelen...
...dat de 5 werken van Klimt in het Belvedere, daar ook zullen blijven.
Zeg me alstublieft dat dit een grapje is.
Ze maken geen grapje, Randy. - Dit is conform 't testament van uw tante.
Maar dat is het punt; het is niet eens een testament.
Zij mocht de schilderijen niet weggeven... waar is het?
We hebben bewijs dat Ferdinand de eigenaar was, waardoor haar testament ongeldig is.
Volgens mij zoekt u dit.
En de manier waarop de schilderijen in de galerie terecht kwamen, is ook dubieus.
Ze zijn niet geïnteresseerd in de feiten, Randy.
Uw tantes wens verdient respect. - Het is geen bindend testament!
Zou mijn tante dat hebben geschreven, als ze had geweten wat er komen zou?
Denkt u dat? De diefstal bij haar thuis, de moord op familie?
Ons besluit is niet-onderhandelbaar...
...en anders zult u een rechtszaak moeten beginnen.
Kom, Randy, we gaan.
Dr. Dreimann, u praat alsof u mijn tante kende, maar dat is niet zo.
En besef dat zij zich had geschaamd 'n Oostenrijkse te zijn, gezien uw besluit.
En u dient zich ook te schamen.
Dit is niet Amerika.
Om de zaak hier aanhangig te maken, kost je al 1,8 miljoen. Als voorschot.
1,8 miljoen?
Deels gebaseerd op de geschatte waarde van de doeken.
Dus ze zeggen: 'Sleep ons maar voor de rechter', maar feitelijk gaat dat dus niet.
Je handen zijn gebonden, ja.
En een arbitragezaak in Wenen?
Niemand hier zal besluiten om je de schilderijen te geven.
Het is pure tijd-en geldverspilling.
Geen dagdromen meer.
Dank je, Hubertus, voor je inspanningen.
Randy, we gaan onze koffers pakken.
Het spijt me.
Even kijken hoe 't gaat. - Kom binnen. Ga zitten.
Hoe gaat het?
Ik ben uitgeput.
Dat komt ervan als je de hele dag met dat soort lui omgaat.
Ze geven nooit toe, want dan moeten ze meteen alles toegeven.
Wat toegeven? - Ze waren nooit slachtoffers.
De meeste verwelkomden de Nazi's en dat is de simpele waarheid.
Met grote vreugde kondig ik aan dat Klimts Adèle in Oostenrijk blijft.
Dit is 'n overwinning voor de Belvedere en voor 't Oostenrijkse volk.
Zet maar uit. - Dank u.
Morgen gaan we naar huis en op weg naar 't vliegveld...
...betonen we ons respect aan het Holocaust Memorial.
Dan zijn we hier niet voor niets geweest.
Daar zijn mijn overgrootouders vermoord.
Treblinka.
Ze stierven vlak nadat je opa naar Amerika ontsnapte.
Ze hadden 'n kersenbloesem in de tuin. En ze had zulke prachtige ogen.
Je moeder doet me aan haar denken.
Ze werden midden in de nacht weggevoerd.
Randy, we moeten nu naar 't vliegveld.
Ik ga even naar het toilet. Ik ben zo terug.
De drie dingen die mijn opa 't meest haatte waren Hitler, z'n oma en de zon in LA...
...maar ik moet zeggen; alles in LA lijkt me nu verdomd aardig.
Als Fritz nog in leven was, verwelkomde hij ons nu met een aria.
Welkom thuis. - Op Randy en Maria.
We hebben ons best gedaan, en daar gaat 't om.
We deden wat we konden.
We moeten het verleden achter ons laten.
Randy?
Ik ging mee voor het geld.
Die schilderijen zijn meer dan 100 miljoen waard. Daarom ging ik mee.
Ik ging voor 't geld, Pam.
Dat is logisch.
Maar nu ben je thuis en dat is goed.
Is dat zo?
Randy?
NEGEN MAANDEN LATER
29 dollar, meneer.
Dank u, Mrs. Scheff. - Tot ziens.
Pardon. - Dank u.
Leuk om je weer te zien na al die tijd.
De Belvedere catalogus, te koop bij Barnes & Noble.
Jij ook goeiedag. Waar heb je 't over?
Je begrijpt 't niet. We hebben ze. Je kunt ze hier vervolgen.
We beginnen toch niet weer.
Maar 't kon toch niet van hieruit, vanwege de immuniteit van 'n vreemde mogendheid?
Ik vond 'n maas in de wet. Drie voorwaarden. - En die zijn?
Als het bezit onwettig is afgepakt. - En dat was zo.
Als de eigenaar 'n buitenlandse staat is.
Je bedoelt de Belvedere? - Dank je.
En als ze commerciële activiteiten ondernemen in de VS.
Door boeken te verkopen bij Barnes & Noble?
Met deze drie criteria kun je ze aanklagen in de VS.
Gefeliciteerd. Je kunt ze nu aanklagen. - Maar dat wil ik niet.
Weet je niet meer wat ik je vertelde? Soms...
...moet je gewoon vérder.
Het is een flinke gok. Ten eerste is er geen precedent.
Ik heb iets gevonden. 'n Joodse familie uit Argentinië die een hotel kwijtraakte.
Het antwoord is 'nee'.
Ik heb hier 'n goed gevoel over. - Sinds wanneer betalen we je daarvoor?
't Staat algemeen bekend als 'n ultimatum. Ik gaf je je zin.
'Laat hem naar Europa gaan', dacht ik. 'Laat hem even lekker uitrazen'.
Ik dacht zelfs dat je wellicht een punt had.
Dat denk ik nog. - Dat heb je niet. Er is geen zaak.
Er is geen geldige jurisprudentie tussen de VS en Oostenrijk.
Nog één poging. - Ik heb je hier nodig.
Geen rare zaken meer én geen Klimts meer.
Ik span 'n proces aan tegen de Oostenrijkse regering...
...ik heb 'n dagvaarding ingediend en dit is de klacht. Wat ben ik u schuldig?
Dat kost u $165.
Ik wil ooit naar Oostenrijk met m'n dochter. Ze is dol op kangoeroes.
Kun je even meekomen? Ik wil dat je ergens getuige van bent.
Kom op. Opschieten.
Is Consul Brandstetter aanwezig? - Ik ben bang van niet.
Zeg hem dat Mrs. Altmann en Randy Schönberg hier waren. Hij kent ons wel.
Wat moeten we met de Oostenrijkse Consul?
Geef hem deze dagvaarding maar. We dagen de Oostenrijkse regering voor de rechter.
Prettige dag nog.
Wil je me rustig vertellen wat er is? - We slepen ze voor 't gerecht.
Dat kun je niet doen. Je kunt niet zomaar als een dolleman tekeer gaan.
O, nee?
Loop niet zo snel. Ik kan je niet bijhouden. Stop!
Ik zei je al dat ik ze geen proces aan wil doen. Ik heb genoeg opwinding gehad.
Ik leid weer een rustig leventje en ik heb eindelijk vrede gevonden.
Zeg dat nog eens met overtuiging.
Doe niet zo onbeleefd.
Je ergert me.
En jij hebt hier geen tijd voor. Je hebt 'n gezin te onderhouden en hebt 'n baan.
O, nee...
Hoezo 'gestopt'? - Ik heb ontslag genomen.
Ik heb mijn vader gesproken. Hij kan ons geld lenen voor 'n paar maanden.
Net nu we een baby verwachten. Staan we al niet onder genoeg druk?
We horen zulke beslissingen samen te nemen. Gaat het daar niet om?
Sorry. Je hebt gelijk.
Er is iets gebeurd in Oostenrijk. En ik kan 't maar niet loslaten.
Ik denk dat het belangrijk is.
Het spijt me heel erg.
Hopelijk verspillen we onze tijd niet. - Je weet dat dit pas de eerste stap is?
Ze huurden Stan Gould in van Helmann Rose, 'n bekend Joods advocatenkantoor.
Aardig dat ze Joodse jongens baantjes geven.
Ze willen de zaak op procedurele gronden laten vallen, wat gewoon tijdrekken is.
In de hoop dat ik sterf voor de zaak voorkomt.
Precies.
Ik zal ze een plezier doen door in leven te blijven.
Kun je iets harder rijden? De chocola op je donut smelt.
Hier.
Mr. Gould? - Mr. Schönberg.
Het is me een eer. - Mrs. Altmann.
Dr. Dreimann, wat aardig dat u er ook bent.
Ik wilde altijd al naar Disneyland. Twee vliegen in één klap.
Ik hoop dat we uw verblijf gedenkwaardig zullen maken.
Mrs. Altmann, u ziet er nog jonger uit dan in Wenen.
Deze ochtend voel ik me alsof ik nog 50 jaar voor me heb.
Opstaan allemaal.
Hou op! - Er zit chocola op.
Zullen we beginnen, Mr. Gould?
De Buitenlandse Soevereiniteit Immuniteit Wet is uit 1976...
...zo'n 38 jaar na de onderhavige gebeurtenissen.
Het lijkt me duidelijk dat dit nu niet van toepassing is...
...en ik ben verbaasd dat Mrs. Altmanns raadsheer haar dit niet verteld heeft.
Het had haar veel narigheid bespaard, en evenveel valse hoop.
Dit is niet naar, hoor; maandag is altijd 'n rustige dag in de winkel...
Ik ben blij dat te horen, maar wilt u alleen spreken als u dat gevraagd wordt?
We kennen hier bepaalde procedures.
Mr. Gould heeft gelijk dat deze wet pas in 1976 effectief werd...
...maar er geldt wel degelijk een terugwerkende kracht.
Als ik even mag?
Hoewel zeldzaam voor 1976, zijn er wel degelijk enkele bekend.
Dit zijn slechts drie voorbeelden.
Dank u, dit is vast interessant leesvoer. Ik verdaag de zitting 10 minuten.
Dit is 'n Oostenrijkse aangelegenheid.
Anders betreft het 'n schending van nationale soevereiniteit.
Zij kan haar zaak gemakkelijk in Oostenrijk voortzetten...
...zonder Amerikaans belastinggeld te verspillen.
Hulde voor Mr. Goulds zorg voor de Amerikaanse belastingbetaler.
Maar als we in Oostenrijk een zaak aanspannen...
...moet Mrs. Altmann multimiljonair zijn.
Dat is geen optie. Feitelijk hebben we geen andere opties meer...
...anders hadden we hier niet gestaan.
De eiseres heeft bewezen dat deze wet ook geldt voor gebeurtenissen van voor 1976.
En wegens de enorme kosten is Oostenrijk geen optie voor de onderhavige claims.
Edelachtbare!
De eis van de verdediger is hierbij afgewezen.
Iedereen opstaan!
De eerste horde is genomen.
Er moesten meer vrouwelijke rechters zijn.
Dr. Dreimann?
Gefeliciteerd, Mr. Schönberg. Dit heeft u vast aangenaam verrast.
U bent een drukbezet man. Ik stel een bemiddeling voor.
Dat gaat niet gebeuren. U hebt veel geluk gehad vandaag...
...maar we zullen doorvechten tot het Hooggerechtshof, indien nodig.
Prettige dag nog.
Veel plezier in Disneyland.
ZES MAANDEN LATER
Mrs. Altmann, ik ben Ronald Lauder. - De zoon van Estée.
Haar lippenstift is fantastisch. Stay Mocha, mijn favoriet.
Gaat u toch zitten.
Ik heb zoveel respect voor uw queeste.
Gestolen kunstwerken zijn de laatste krijgsgevangenen...
...en Adèle is hun koningin.
Mijn tante zou zeer gevlijd zijn.
Ik was nog jong toen ik 't portret zag en ik werd meteen verliefd.
Ik wil haar voor m'n galerie in New York. - We lopen op de zaken vooruit, Mr. Lauder.
We doen allemaal ons best voor 'n zo goed mogelijke uitkomst.
Dat brengt me op de jonge Mr. Schönberg. 'n Geweldige bondgenoot tot dusver.
En dat blijft hij ook.
Slim. Maar niet slim genoeg voor het Hooggerechtshof.
Het hof van beroep is één ding, maar Washington?
Alsof je 'n schooljongen naar de frontlinie stuurt.
Denkt u dat?
Ik betaal graag voor de beste vertegenwoordiging vanaf nu.
De man die ik op 't oog heb is voor kunst restitutie wat Einstein is voor relativiteit.
Hij heeft zijn huiswerk gedaan voor uw zaak. Kan ik 'm vragen u te bellen?
Vraag 'm maar er zich buiten te houden.
Ik hou 't bij mijn schooljongen, Mr. Lauder. Definitief.
De herhaalde pogingen deze zaak af te wijzen door de verdediging...
Dora moet naar je moeder en we moeten naar 't ziekenhuis.
Moet ik m'n stem lager laten klinken? - Schatje, mijn vliezen zijn gebroken.
Mijn vliezen braken zojuist.
Kalm blijven. Alles in orde? - Prima.
Je krijgt een baby. - Dat weet ik.
Draag deze das en dit overhemd voor 't Hooggerechtshof. Deze heb je van je vader.
Eerst naar 't ziekenhuis, en dan naar Washington. Doe dit voor ons allemaal.
Wacht even. Weet je dat zeker?
Besef goed dat ik achter je sta.
En als 't niks wordt, redden we ons ook wel. 't Komt best goed.
Je doet wat juist is.
Neem 'n hoestpastille. Met kersensmaak.
Ik laat ze liggen voor later.
Zelfs al komen we niet verder, we hebben 't helemaal gered tot 't Hooggerechtshof.
En dat is 'n lange weg voor 'n Oostenrijks meisje.
'Kunt u me de weg naar de wasruimte laten zien?'
En nu met 'n Amerikaans accent. Zo begrijpt niemand je.
En jij dan? Je lijkt wel 'n Frankfurter.
Ik ben 'n man, geen worst.
Maria Altmann?
Wie van jullie is Maria Altmann? - Dat ben ik.
Er is 'n telegram voor je.
Het is van mijn zuster.
Ze wacht op ons in Californië.
Maar ze had nieuws uit Wenen.
Je vader?
Dan nu de pleidooien in zaak 0313:
De Republiek Oostenrijk versus Maria Altmann. Mr. Gould?
Opperrechter, het zal 't Hof plezier doen dat ik het kort houd.
Dit is 'n Oostenrijkse aangelegenheid en hoort niet voor 'n Amerikaans hof.
Dank u, Mr. Gould.
Mr. Franks, namens de Amerikaanse regering.
Uw openingsverklaring, alstublieft?
Meneer de Voorzitter, als deze wet met terugwerkende kracht geldt...
...volgen er vele claims tegen andere landen die onze internationale relaties storen.
Geef me een voorbeeld.
Momenteel lopen er zaken tegen landen als Japan en Frankrijk...
Dus Mrs. Altmann moet niet haar schilderijen claimen...
...omdat 't onze betrekkingen met Japan beïnvloedt?
Dat zou zomaar kunnen, Edelachtbare.
Mrs. Altmann, 't lijkt erop dat als u uw zaak doorzet...
...de werelddiplomatie ineen zal storten...
...en dat is dan allemaal uw schuld.
Mr. Schönberg?
Opperrechter, leden van het hof...
...wij achten de BSIW, met terugwerkende kracht, zeker niet ontoelaatbaar.
En waarom is 't niet net zo makkelijk om 't tegendeel te beweren?
Want de vraag is wanneer 't jurisdictie oplevert voor 'n bepaald doel?
Ik weet niet of ik de vraag goed begreep.
Ik misschien ook niet helemaal.
Begrijpt iemand het?
We begrijpen de zorgen van de regering.
Het kan immers een Doos van Pandora worden.
Maar elk land is anders en overal gelden andere condities.
Maar met Oostenrijk is er 'n verdrag, dus is er geen discussie over 't type wetgeving.
Wij stellen voor de Doos te openen...
...om er héél voorzichtig deze zaak uit te lichten, en om 'm dan snel te sluiten.
De verdediging in deze zaak frustreerde al onze inspanningen...
...dreigend met 'n Armageddon in internationale relaties...
...maar zet 't even in perspectief.
Dit is een zaak van één vrouw die haar eigendom terug wil hebben.
Mrs. Altmann kwam naar Amerika als jonge vrouw, op zoek naar vrede.
Laten we haar ook gerechtigheid schenken.
Dank u, Mr. Schönberg.
Mrs. Altmann, was u verrast dat Amerika Oostenrijk steunde?
Sommigen wilden dat ik snel dood zou gaan. Waarom dus ook niet de Amerikanen?
David Pike, rechtbankverslaggever. U was erg indrukwekkend.
Randy Schönberg.
't Vonnis volgt over drie maanden, maar dit wint u nooit.
Ik doe dit al 34 jaar en ik heb altijd gelijk; het is hun lichaamshouding.
Dat is 'n hoopvol einde van de dag. - Graag gedaan.
Succes.
Hoi, Nathan.
Hij zwaaide naar je.
Dag, jongen...
VIER MAANDEN LATER
Kijk nou niet elke 2 minuten op je horloge.
Je mag nog steeds niet opgeven. Het gevecht gaat verder.
Het Hooggerechtshof staat toe dat we Oostenrijk voor de rechter dagen.
Dank je.
Vanaf 't eerste moment wist ik dat jij dé man hiervoor was.
Daarom negeerde ik dat vreselijke geklets.
Ik dacht dat je deze uitkomst wilde.
Nu kunnen we ze voor de rechter slepen. Maar ze blijven vast tijdrekken.
Dit kan nog jaren duren.
Zij leeft wellicht niet lang genoeg, en wij kunnen 't ons niet veroorloven.
We kunnen nu niet meer stoppen.
We kunnen nog één ding proberen.
Als goed gebaar, wil ik de schilderijen in het Belvedere laten hangen.
Mits u toegeeft dat u ze illegaal heeft verkregen.
En we moeten natuurlijk een compensatieregeling treffen.
We zullen absoluut niet van mening veranderen.
Kunt u me uw onwrikbaar standpunt uitleggen?
We betalen niet voor iets waarvan we menen dat het van ons is...
...en we vechten tot 't einde voor we zullen toegeven.
Arbitragecommissie in Wenen.
Randy?
Wij kiezen één van de leden. U kiest de andere. De derde is neutraal.
Dit klinkt als een redelijk voorstel.
Kan ik je even onder vier ogen spreken? - Eén momentje.
Eerst breng je me hierheen en nu dit? Ben je gek geworden?
Denk je dat zo'n commissie, in Wenen, in ons voordeel beslist?
Ik denk dat we geen keuze hebben.
Dus moeten we weer terug naar Oostenrijk.
Ik wil hier geen ruzie met je maken. Ik doe wat ik denk dat 't het beste is.
Kalmeer een beetje en vertrouw me.
Nee, ik kalmeer niet.
Genoeg is genoeg.
Gefeliciteerd, Dr. Dreimann. Uw tactiek werkte.
Ik speel dit spel niet meer mee. Goedendag, heren.
Goedendag, Mrs. Altmann.
Maria?
Leuk gedaan, Maria. - Ik wil niet met je praten.
Dat is wederzijds, maar we hebben geen keus.
Het is voorbij.
We maakten 'n vergissing. - Wat is voorbij?
We moeten de nederlaag accepteren en verder gaan met onze levens.
Ben je krankzinnig?
Ik ben moe; laat ze die schilderijen maar houden.
Vanaf nu heb ik je diensten niet meer nodig.
Pardon? Ik gaf alles wat ik in me heb en ik zit in de schulden.
Mijn vrouw en kinderen, alles waar ik om geef, en jij hebt het lef...
...het ging mij erom dat jij die rotschilderijen terug zou krijgen.
Had 't me maar nooit gevraagd. En jij zegt zomaar dat 't voorbij is?
We zijn zo dichtbij.
Houd vol.
De Oostenrijkers laten ze nooit gaan.
Nooit.
Maar ik laat me nooit meer vernederen.
Ga terug naar Wenen als je moet, maar ik ga niet meer mee.
Je staat er nu alleen voor, Randy.
Arbitrage is toch een risico...
...onze man zit wel snor, maar ik maak me zorgen over die andere twee.
Oostenrijks keuze is traditionalistisch. Die is geheid tegen ons.
En wat de derde betreft, dat is een gok.
Laten we het hopen.
Nooit gedacht dat je terug zou komen, en ik vind 't ook niet verstandig...
...je gokt erop dat Oostenrijk nu anders denkt.
Arnold Schönberg
Het begint over twee minuten. - Twee kaartjes, graag.
U hebt dezelfde naam als de componist. - Wat een toeval.
De Oostenrijkse regering heeft de zaak in schrift aangereikt, ter bestudering.
Mr. Schönberg, u werd deze mogelijkheid ook geboden...
...maar u wenste het openingspleidooi tevens mondeling toe te lichten.
Ga uw gang. - Dank u, meneer.
Dames en heren, ik ben blij hier te zijn, om twee redenen.
Allereerst omdat ik deze zaak ook altijd als binnenlandse kwestie beschouwd heb.
Bij voorkeur af te handelen...
...binnen de landsgrenzen.
De eerste keer kwam ik voor mezelf. Maar deze keer voor hem.
De tweede reden dat ik blij ben om in Wenen te zijn...
...was omdat mijn cliënte, Mrs. Altmann, en ikzelf, beiden Oostenrijks zijn.
Maar begrijp me goed, we zijn wel degelijk Amerikaans...
...maar onze familiewortels en onze cultuur stammen uit deze stad.
En ergens in het hart van deze wereld staat een vrouw...
...om wier portret beide kampen vechten: Adèle Bloch-Bauer.
Ik heb ontdekt dat er twéé soorten Oostenrijk zijn:
Een land dat restitutie aan Nazi slachtoffers tegenwerkt...
...maar ook 'n land dat de onrechtmatigheid wél erkent...
...en ervoor strijdt om het onrecht jegens Joden recht te zetten.
Ik hoop dat mijn argumenten aantonen dat de wet voor restitutie is.
Een reeks van gebeurtenissen en misdaden leiden tot 't onbetwistbare feit...
...dat de betreffende schilderijen in 't Belvedere terecht kwamen, 50 jaar terug...
...op illegale wijze, én dat Adèles testament niet per se bindend was.
Dus ik durf te stellen dat dit een historisch moment wordt.
Een moment waarop het verleden het heden iets vraagt.
Vele jaren geleden, buiten deze muren, gebeurden er vreselijke dingen.
Mensen onteerden andere mensen, vervolgden hen...
...joegen velen de dood in...
...en roeiden hele families uit.
Ze beroofden hen.
Bezit, hun middelen van bestaan...
...waardevolle bezittingen...
Onder hen bevonden zich ook de Bloch-Bauers.
De familie van een geliefde vriendin van me.
Nu vraag ik u, als Oostenrijkers, als ménsen...
...om dat onrecht te erkennen; niet alleen voor Maria Altmann...
...maar voor Oostenrijk.
Kijk nou toch.
Als kind was ik hier vaak met mijn vader.
Ik ook, voor wafels en ijs. Inderdaad!
Mijn vader was een indrukwekkende man.
Als kleine jongen keek ik tegen hem op. Ik aanbad hem.
En je wilde opgroeien zoals hij?
Op mijn 15e ontdekte ik dat hij een Nazi was geweest...
...een bevlogen volger van het Derde Rijk.
Mijn hele leven probeer ik de zonden van mijn vader goed te maken...
...mezelf afvragend hoe hij toch die persoon had kunnen worden...
...en elke dag probeerde ik van hem los te komen.
Je bent een prima vent, Hubertus. Een goed mens.
Is het zover?
Kom mee.
Mijn hart bonkt.
Wij als arbitragecommissie hebben deze complexe zaak van beide kanten bestudeerd.
In de hoop alle bewijzen met open geest te hebben beschouwd...
...zijn we tot een definitief oordeel gekomen.
Onze beslissing vandaag is dat het portret van Adèle Bloch-Bauer...
...evenals de andere schilderijen van Klimt...
...teruggegeven dienen te worden aan haar nicht, Maria Altmann.
Voor het eerst sinds lange tijd ben ik er trots op mezelf Oostenrijker te noemen.
Met alle recht.
Tijd voor de pers. Hoe zie ik eruit? - Sexy en triomferend.
Hoe zie ik eruit? - Sexy en triomferend.
Mrs. Altmann, mag ik u even spreken?
Uiteraard.
Ik ben verslagen...
...maar ik vraag u, ik sméék u...
...ik doe een beroep op u om deze werken hun moederland niet te laten verlaten.
Laten we een afspraak maken. We kunnen u vast een genereus aanbod doen.
Ik ben ook bedroefd dat ze niet in Adèles land blijven.
Maar ik wilde steeds onderhandelen, een open dialoog houden...
...maar u gooide alle deuren voor me dicht.
Dus nu ben ik moe, en zal mijn tante de reis naar Amerika maken...
...zoals ik ook ooit moest doen.
Vaarwel, Mrs. Altmann.
Volgens mij heeft onze vriendin wat aandacht nodig.
Had ik al gezegd dat we dit zonder jou nooit hadden bereikt?
Nee...
Maria?
Momentje, Randy.
Gaat het?
Dank je, schat.
Vanuit de grond van mijn hart voor alles wat je hebt gedaan.
Maar ik vergiste me door te denken dat, nu alles rechtgezet was, alles béter werd.
En dat is niet zo.
Omdat ik ze achter moest laten.
Ik heb ze achtergelaten, lieverd.
Het is tijd om afscheid te nemen, hè?
Kom hier, schat.
Ik vertrek.
Je doet wat juist is.
Maar ik wil dit niet. - Jij moet voortleven, Maria.
Je moet verder en hier is geen toekomst voor je.
Amerika zal nu je thuisland worden.
Ja, papa.
En dus...
...spreken we nu verder in de taal van je toekomst.
Toen onze familie naar Wenen kwam, waren we niet rijk.
We werkten hard.
We deden alles om een bijdrage te leveren, om er bij te horen.
We zijn trots op onze daden en we zijn trots op onze kinderen.
Dat kan niemand ons afnemen.
En nu...
...nu je vertrekt...
...vraag ik je slechts één ding, mein liebling.
Wat dan, papa?
Herinner je ons.
Neem ons mee in je hart, Maria, en leer weer wat geluk is.
En nu?
Ik zat te denken aan die slimme Mr. Lauder.
Ik wil dat Adèle in zijn galerie komt te wonen.
Onder de voorwaarde dat ze voor iedereen te zien is. Zodat men van haar kan genieten.
Per slot van rekening is ze te groot voor mijn bungalow.
Je kunt nu een nieuwe bungalow kopen, alles wat je maar wilt.
Ik wil wel een nieuwe vaatwasser.
Je grootvader zou trots op je zijn.
Je houdt de herinnering springlevend.
Maar ik heb 't niet alleen gedaan.
Wil je me even excuseren? - Uiteraard.
Kan ik u helpen?
Ik ken dit huis. Mag ik even rondkijken?
Natuurlijk. Ga uw gang.
68 jaar na de roof door de Nazi's, keerden de schilderijen terug naar Maria Altmann.
Op Maria's verzoek hangt Adèles portret nu in de Neue Galerie te New York.
Ronald Lauder kocht het voor 135 miljoen.
Met het geld dat Randy verdiende...
...begon hij een eigen firma, met als specialisme kunstrestitutie.
Hij financierde ook een nieuw onderkomen voor het LA Museum van de Holocaust.
Maria pakte haar oude leventje weer op, in haar huis en winkel.
Ze doneerde de opbrengst van de schilderijen aan familieleden...
...en vele liefdadigheidsdoelen, zoals de LA Opera.
Ze stierf in 2011, op 94-jarige leeftijd.
Er zijn nog meer dan 100.000 door de Nazi's geroofde kunstwerken...
...die nog niet aan hun rechtmatige eigenaars zijn teruggegeven.